Storm op komst...

...dat was de titel van de Kliederkerk van zondag 12 oktober.

Eerst waaide Marlies binnen met haar koffer en een kapotte paraplu. De storm buiten was zo hard, vertelde zij, dat haar paraplu er gewoon niet meer tegen kon. Druk pratend over de harde wind en de regen die met bakken naar beneden en van alle kanten viel, merkte ze niet op dat er iemand zachtjes in een hoek zat te huilen. Het snikken werd harder, het verdriet groter. Er was niet alleen een storm buiten, maar ook binnen. Iemand had duidelijk met een storm in haar leven te maken.

Aan de hand van een elftal activiteiten waaruit ze konden kiezen waren de aanwezige kinderen en volwassenen vervolgens anderhalf uur druk bezig met het thema.

De kerkbanken in de ontmoetingsruimte werden aan de hand van karton omgetoverd tot een grote boot. Aangemeerd aan wal en prachtig versierd met stoepkrijt golven en patrijspoorten. Er kwam zelfs een klein bootje ernaast waar kapitein Dave makkelijk in paste.

Ook werden er veel kleinere spons-bootjes gemaakt met een satéprikker als mast voor de zelfgeknutselde zeilen. Natuurlijk werden deze bootjes op het water getest of ze wel zouden blijven varen. En met rietjes als wind werden ze naar de overkant geblazen.

In het verhaal uit Marcus 4, nadat Jezus verschillende gelijkenissen had verteld en uitgelegd, stapten de discipelen samen met Jezus in hun boot om naar de overkant van het meer te varen. Jezus lag rustig te slapen op een kussen, terwijl het flink begon te stormen. Dit verhaal inspireerde allerlei activiteiten: kussenslopen versieren, regenmakers in elkaar timmeren. Ook de golven nadoen met een spel waarbij een bal op een bedlaken - gehouden door twee personen aan de uiteinden - in de lucht gehouden moest blijven.

Zaal 2 was voor de gelegenheid heel donker gemaakt. Voor wie durfde kon er een rondje in  het donker gelopen worden, waarbij je je een weg moest voelen langs tafels waarop er van  alles en nog wat lag: een natte handoek, dennenappels, stenen, bubbelplastic, ribbelkarton,  draadjes, enz. Klinkt helemaal niet zo eng, maar als je niet kan zien waar je loopt, niet weet  wat je voelt, en je ook nog eens tegen een spin en natte slierten loopt, dan valt dat niet mee. En om het nog net iets spannender te maken, klonk er in de stilte af en toe ook een gil en  andere enge geluiden.

Bij een andere activiteit was er ruimte om te praten over datgene waar jij je zorgen over maakt of bang voor bent. Of om dat op een wolkje te schrijven/tekenen en dat in een grote paraplu op te hangen. Ook gebedshandjes konden opgehangen worden. Om hulp te vragen  of dank te uiten.

In een andere ruimte werden er woeste golven met vingerverf over een blad geschilderd. Eerst werd een symbool van hoop op het blad gelegd. Door het symbool voorzichtig op te tillen, kreeg men zowel een prachtig getekend symbool als ook een kleurrijk blad met daarop een wit-stralend symbool van hoop. Heel symbolisch voor de rust die Jezus ons kan brengen, midden in de storm die ons leven soms kent.

Veel verschillende activiteiten dus: knutselen, creatief, nadenken, spel. Met tussendoor heerlijke bootjes om op te eten: stukjes paprika en schijfjes appel met een komkommervlag.

Na al deze activiteiten werd iedereen uitgenodigd in de grote boot te klimmen. Alsof iedereen een  van de discipelen van Jezus zou kunnen zijn. In de boot werd het verhaal van de storm op het  meer verteld én beleefd. We voelden en zagen de klappen van de golven tegen de boot. Klappen  zoals wij die allemaal soms krijgen in het leven. Ziekte, een toets waarvoor we zakken, een  verjaardagsfeest waarvoor we niet waren uitgenodigd, een vakantie die niet doorging. We hoorden  ook het geluid van een woeste wind. Zoals de harde geluiden in ons leven. Mensen die  schreeuwen, gemene woorden zeggen, vloeken. Tegen ons of tegen anderen.

De discipelen waren bang en dachten dat ze zouden verdrinken. Ze maakten Jezus wakker en hij  riep de wind en de golven tot kalmte. Soms hebben ook wij het gevoel dat wij verdrinken. Of dat  alles tegen valt. Ook wij kunnen, net zoals de discipelen, roepen om Jezus’ hulp. Gelukkig weten  wij dat hij ons zal horen. Hij is wakker en staat ook voor ons klaar. We zitten dan misschien nog  steeds in de boot, maar hij helpt ons omgaan met de stormen om ons heen. Hij laat ons niet  alleen.

Met dank aan alle vrijwilligers van de Ontmoetingskerk en Geloof in IJsselstein, hebben we een  prachtige Kliederkerk ervaren.

Anita, Marlies en Tjitske