Even voorstellen

Mijn vrouw Petra, mijn dochters Olivia en Jasmijn en ik zijn al ruim een jaar aangesloten bij Geloof in IJsselstein. In die tijd heb ik een aantal van jullie al beter mogen leren kennen, maar nog niet iedereen gesproken. Toen Jeffrey mij vroeg of ik een aantal vragen zou willen beantwoorden, leek me dat een mooie kans.

We zijn in mei vorig jaar als gezin vanuit Zoetermeer naar IJsselstein verhuisd, vooral om dichter bij mijn werk te wonen. Ik werk al 6 jaar in IJsselstein als herstelcoach (een soort psycholoog die bij mensen thuis komt) bij Lister. Petra heeft altijd als logopediste gewerkt maar zit sinds een aantal jaar in de ziektewet vanwege CVS. Voor de meiden zochten we toch een nieuwe school en dus waren we ongebonden in Zoetermeer. Voorwaarde voor verhuizen was wel dat we een goede school (die vonden we in de Brug en nu in de Pijler) en een goede kerk zouden vinden. 

Hoewel verhuizen als een van de grootste life-events wordt gezien, voelde onze nieuwe plek al heel snel thuis. Voor een deel omdat we op het mooiste plekje in IJsselstein wonen (langs het IJVO veld) maar ook omdat we direct aansluiting vonden bij jullie. Ik kende vanuit mijn werk al veel mensen in IJsselstein maar door aan te sluiten bij een geloofsgemeenschap heb je direct een groep mensen om je heen die het leven fundamenteel hetzelfde zien als jij. Wat ik heel mooi vind aan Geloof in IJsselstein is dat overal over gesproken kan worden. Petra en ik komen uit de GKV (sinds vorig jaar gefuseerd met de NGK, red.) waar belangrijke beslissingen via de synode moeten. Bij Geloof in IJsselstein maken we die beslissingen met elkaar. Ik heb vooral leren nadenken over de essentie van het geloof, namelijk wat Jezus van ons vraagt en hoe we ook nu al Gods nieuwe wereld zichtbaar mogen maken.

De missie van Geloof in IJsselstein spreekt mij erg aan. Bij missionair werk had ik altijd het gevoel te moeten verhuizen naar een ver land, maar missionair zijn in je eigen stad past veel beter bij mij. In mijn werk kom ik bij veel mensen die het moeilijk hebben. Ik heb wekelijks te maken met dakloosheid, middelengebruik en suïcidaliteit. Ik zie ook hoe eenzaam die mensen zich vaak voelen. Het maakt mij echt heel blij dat mijn kerk er ook wil zijn voor deze mensen en dat zij ook welkom zijn. Er wordt vaak nog een drempel ervaren maar ik durf nu wel te beweren dat in onze kerk echt iedereen welkom is. Ik heb dat welkom zelf mogen ervaren en doe dat nog elke zondag. In mijn werk heb ik vaak overleggen met organisaties die willen maken dat iedereen zich welkom voelt in zijn of haar stad. Mijn persoonlijke missie is om Geloof in IJsselstein daar ook op de kaart te zetten. We doen al zoveel mooi werk met elkaar.

Groetjes, Serge van Duin