De maand van Ewoud

In de rubriek ‘de maand van Ewoud’ geeft voorganger Ewoud Holsappel een kijkje achter de schermen. Wat heeft hem deze maand beziggehouden? Op welke manier probeert hij Jezus na te volgen en hoe geeft hij zijn geloof handen en voeten?

Eenheid tijdens Pinksteren

Ewoud: “Tijdens Pinksteren mochten we als vier kerken uit IJsselstein samen een gezamenlijke viering organiseren: de katholieke kerk en twee andere protestantse kerken deden mee. Het thema was ‘Wachten op God’. In eerste instantie vond ik dat niet passend: Pinksteren is toch bij uitstek een explosie van vreugde door de komst van de Heilige Geest? Zelf wil ik ook vaak snel vooruit. Maar juist dat thema triggerde me. Het deed me beseffen: alleen ga je sneller, samen kom je verder. Zo voelde het proces ook. Samen kwamen we verder in de beweging door en voor Gods koninkrijk in onze stad.

Na afloop vond ik het bijzonder om te zien hoe mensen elkaar ontmoetten. We ervoeren eenheid, ondanks dat we uit heel verschillende tradities kwamen. Die veelkleurigheid mocht volop overeind blijven. Als voorgangers sloten we op elkaar aan en namen we gelovigen mee in het Pinksterverhaal uit Handelingen 1 en 2. Zo kwam de breedte van het evangelie tot uiting, doordat iedereen zijn of haar eigen accenten benoemde. De openluchtviering ging uiteindelijk niet door vanwege het weer. Dat is jammer, want dat had meer aansluiting kunnen geven met mensen buiten de kerken. Maar het smaakt naar meer en hopelijk volgend jaar wel in de open lucht.”

Ziekenzalving

Een ander waardevol moment vond plaats binnen het pastoraat van GiIJ. “We spraken als pastoraalteam over ziekenzalving, zoals beschreven in Jacobus 5”, vertelt Ewoud. “Voor mij ligt de kern bij ziekenzalving in het met je hele hebben en houden toewijden aan Jezus – en samen belijden dat Jezus zelfs nog veel meer toegewijd is aan jou. In de geestelijke wereld gebeurt er iets waardevols. Marcel stond hiervoor open. Vooraf voerden Carolien en ik een open, kwetsbaar gesprek met hem.

Ziekenzalving is betekenisvol, ook al zijn we er als geloofsgemeenschap relatief onbekend mee. Toch mogen we onszelf er vrijmoedig in oefenen. Het was echt een genademoment. De zalfolie versterkte dat op symbolische wijze. Gepaard met gebed zetten we een kruisteken met olie op zijn voorhoofd en handen, als teken dat Christus bij hem is. Het is mijn gebed dat dit een geloofsopbouwende uitwerking mag hebben – los van de vraag of er lichamelijk herstel komt. Want Jezus wil nabij zijn.”