Getuigenis Kirsten

Tijdens de samenkomst van Geloof in IJsselstein legde Kirsten op 18 januari belijdenis van haar geloof af. In deze nieuwsbrief delen we een samenvatting van haar getuigenis, waarin zij vertelt over haar levensweg, haar geloofstwijfels en hoe God haar opnieuw naar Zich toe trok.

Toen Kirsten hoorde dat er een doop- en belijdeniscursus zou starten, besloot ze deel te nemen. Tijdens de cursus werd ze opnieuw bepaald bij de kern van het geloof en kreeg ze de opdracht haar geloofsverhaal op papier te zetten. Dat maakte voor haar duidelijk dat ze haar geloof ook wilde belijden, in het midden van de gemeente, samen met vrienden en familie.

Als kind was Kirsten gevoelig en nam ze haar omgeving scherp waar (‘observatief’). In haar puberteit leidde dat tot onzekerheid, een negatief zelfbeeld en depressieve klachten. Ze voelde zich anders dan anderen en worstelde met schuldgevoel richting God, omdat ze dacht niet te kunnen voldoen aan Zijn, en soms ook aan menselijke, verwachtingen. Toch ziet ze nu hoe God haar nooit heeft losgelaten. Haar opvoeding heeft een basis gelegd voor haar hervonden geloofsleven. Ook is ze dankbaar dat haar ouders altijd voor haar zijn blijven bidden.

Toen ze ouder werd, trok het leven in de wereld steeds meer. Ze zocht liefde, bevestiging en rust in relaties, uitgaan en later in spiritualiteit en zelfontwikkeling. Yoga, New Age en persoonlijke groei leken licht en liefde te brengen, maar telkens slechts voor korte tijd. Achteraf beschrijft Kirsten deze periode als een hamsterwiel: steeds meer doen om in balans te blijven, terwijl de echte rust uitbleef. Het kostte veel energie en draaide uiteindelijk vooral om haar eigen kracht en wijsheid.

Het dieptepunt kwam rondom de geboorte van haar eerste zoon. De bevalling verliep traumatisch waardoor ze het vertrouwen in zichzelf en haar lichaam kwijtraakte en het moederschap bracht een groot verantwoordelijkheidsgevoel en bewustwording van de wereld waarin we leven. In haar zoektocht naar waarheid en houvast werd ze zich steeds bewuster van de gebrokenheid en donkerte in de wereld. Via iemand die zij online volgde, kwam ze opnieuw in aanraking met het christelijk geloof. Tijdens haar tweede zwangerschap ervoer ze voor het eerst weer Gods nabijheid: Bijbelteksten en liederen kwamen in haar gedachten, angst maakte plaats voor vertrouwen en bij de bevalling van haar tweede zoon ervoer ze diepe rust en een stuk heling.

Kirsten herkent zichzelf in het beeld van het verloren schaap: God zocht haar op en bracht haar terug. Ze begon opnieuw de Bijbel te lezen, te bidden en haar leven aan God toe te vertrouwen. Ze ontdekte dat ze het leven niet meer alleen hoefde te dragen, maar samen met Jezus mocht leven, geleid door de Heilige Geest.

Nu, drie jaar later, weet Kirsten dat geloof een dagelijkse weg is. God geeft, net als bij het manna in de woestijn, elke dag genoeg kracht. Haar leven is niet probleemloos, maar de dieptepunten zijn draaglijker geworden doordat ze weet dat ze het niet alleen hoeft te doen, het geloof dat God alles in Zijn hand houdt en de houvast aan een goede toekomst met God. Ze belijdt dat Jezus Christus de Zoon van God is, dat Hij voor haar zonden gestorven is, weer uit de dood is opgestaan en dat zij door Hem in relatie met God mag leven. Haar verlangen is dat Gods licht door haar heen mag schijnen naar de wereld om haar heen.