Sytske blikt terug op 2024

Tijdens de laatste dienst van het jaar 2024 heb ik kort wat verteld over mijn geloofsreis van dat jaar. En ik dacht dat ik er hierna van af was maar niets is minder waar. Ik mag ook een stukje schrijven in de nieuwsbrief. Dus ik klim in de pen met een dampende kop thee voor me en een fronsend gezicht. Want wat heb ik eigenlijk verteld? 

Het jaar 2024 was een intens jaar mij, door allerlei factoren. In maart werd ik ziek en kwam ik in een burn-out. Hierdoor begon alles te wankelen, zo ook mijn geloof. Heel mijn leven heeft het geloof een grote rol gespeeld. Ik heb niet zozeer getwijfeld aan God maar meer in mijn geloof in God. Ik wist met mijn hoofd dat ik een geliefd kind ben van God. Maar hoe zat dit met mijn hart? Er leek een spagaat te bestaan tussen mijn hoofd en hart. Ik had het gevoel te balanceren op een koord en was bang om te vallen. Ik hield een balanceerstok in handen; als ik bid of Bijbel lees en als ik goed doe voor een ander, dan houdt God van me. Maar nu was ik te moe om te bidden of goed te doen. Die stok was weg, mijn balans dus ook. Zou God mij opvangen? 

Maar langzamerhand, in een proces, kwam steeds meer het vertrouwen dat die handen onder dat koord er ook voor mij waren. Zelfs zonder dat ik mijn best hiervoor deed. Wat mij nog altijd ontroerd is dat God in een proces heeft gewerkt. Precies in wat ik aan kon... God heeft blijkbaar de tijd. En ja, die balanceerstok heb ik regelmatig weer vast. Maar er is wel iets veranderd. Mijn hoofd en hart kunnen namelijk zeggen dat ik een geliefd kind ben van de hemelse Vader. En het mooie is, ik niet alleen. Jullie allemaal! Wij zijn zo geliefd door Hem dat Hij altijd bij ons is, tot het einde van de tijd.  

Die frons op mijn gezicht is een beetje verdwenen. En die dampende kop thee is op. Het verhaal is nog niet uit maar wel voor deze nieuwsbrief. Voor jou als lezer, een zegenregen! 

Liefs Sytske