In de Cvandaag podcast deelt Carolien Pape openhartig haar persoonlijke verhaal over een jarenlange strijd met een eetstoornis, en over herstel, geloof en bevrijding. Wat begon met het verlangen om “heel klein te zijn en er niet toe te doen”, groeide uit tot een allesoverheersend patroon van controle, schuld en schaamte.
Rond haar vijftiende begon haar eetstoornis, in een kwetsbare periode waarin identiteit en zelfbeeld volop in ontwikkeling waren. Wat startte als lijnen en positieve reacties uit de omgeving, werd een systeem waar ze jarenlang niet uitkwam. Aan de buitenkant leek alles op orde, maar vanbinnen leefde ze een geheim leven van eetbuien, braken en perfectionisme.
Ook haar geloof werd in die tijd gekleurd door prestatiedrang. “Ik wilde het goed doen voor God.” In plaats van vrijheid ervoer ze geloof als extra druk. Ze hoopte op een wonder, maar dacht tegelijk dat ze het zelf moest oplossen. De ommekeer kwam toen ze eerlijk durfde te worden tegenover zichzelf en tegenover God. “Dan word ik maar zwaarder, maar dan ben ik in ieder geval eerlijk.” Die stap van overgave werd een doorbraak.
Herstel bleek niet alleen het stoppen met gedrag, maar ook het loslaten van een schuilplaats. Dat was doodeng. Carolien benadrukt dat Jezus de angst niet zomaar wegneemt, maar er wel nabij in is. Juist in kwetsbaarheid kan geloof helend zijn.
In haar werk combineert Carolien psychologische kennis met ervaringsdeskundigheid en geloof. Ze pleit voor openheid, voor het benoemen van schuld en schaamte zonder oordeel, en voor kerken die ruimte bieden aan gebrokenheid. “Oordeel niet en ga naast die ander staan. Dat is wat Jezus doet.”
Het volledige gesprek is te beluisteren via de Cvandaag podcast.