De dood of de gladiolen

De aanloop

Met spierpijn in de benen werd ik eerste paasochtend wakker. De dag ervoor hebben die pijnlijke benen 34 kilometer gelopen. Mijn zwager had zichzelf een uitdaging gesteld om 100 kilometer te lopen. Hij had aangegeven dat hij het wel leuk vond als mensen een stuk met hem mee wilden lopen. En zo kwam het dat ik een gedeelte met hem mee ben gaan lopen.

De laatste kilometers waren zwaar voor mijn zwager. Onverwacht zware onderdelen op de route, vermoeidheid van bijna een hele dag lopen, blaren op de voeten en wilskracht die onderweg ergens was verloren. Bijna had hij het opgegeven.

Tijdens het wandelen hebben we het nog gehad over de Nijmeegse Vierdaagse en deelde hij iets van zijn deelname van vorig jaar en wat een geweldige sfeer dat was, hoe de aanmoediging van anderen je helpen de eindstreep te halen. We merkten ook nog grappend op dat hij - net als het Vierdaagse gebruik - aan het eind van zijn 100 kilometer misschien wel zou worden beloond met gladiolen.

Hoe dichter bij het doel hoe meer familieleden mee liepen of onderweg kwamen aanmoedigen. En uiteindelijk is het hem gelukt en heeft hij de eindstreep gehaald. Overigens waren er helaas geen gladiolen, maar dat mocht de pret niet drukken.

Mijn 34 kilometer was natuurlijk niets vergeleken met die 100 kilometer, maar dat betekende geen vrijstelling van spierpijn. En dus zat ik daar die eerste paasochtend met (gelukkig) wegebbende spierpijn in de kerkdienst waarbij de overdenking ging over wandelaars die van Jeruzalem naar Emmaüs liepen. De meningen zijn verdeeld over hoe ver het lopen moet zijn geweest maar het was waarschijnlijk ergens tussen de 11 en 33 kilometer.

De wandelaars waren gedesillusioneerde leerlingen van Jezus die hun hoop uiteen hadden zien spatten bij het sterven van hun leraar. Ze hadden de hoop opgegeven en gingen terug naar huis.

Onderweg ontmoetten ze een man die ze uitlegde dat het altijd al de bedoeling was dat Jezus zou sterven, maar dat Jezus ook weer zou opstaan om onze straf te betalen en het weer goed te maken tussen God en ons. Eenmaal in Emmaüs aangekomen, beseften de leerlingen dat die man Jezus zelf was. Op datzelfde moment was Jezus opeens verdwenen. Ze besloten direct weer terug naar Jeruzalem te gaan om te vertellen van hun ontmoeting met Jezus.

Iets later in de paasdienst deelden kinderen bloembollen uit. Bloembollen als teken van Jezus dood en opstanding: De bol moet sterven zodat er een mooie bloem ontstaat. En wat voor een bollen waren het? Het waren gladiool-bollen…

Er was ook nog iemand in de paasdienst die iets deelde over zijn ervaring met het vasten in de 40 dagen voor Pasen. Soms vielen dingen in die vastenperiode bij hem “toevallig” precies op hun plek en waren er “toevallig” dingen die een link met elkaar hadden. En toen ik daar met de gladioolbollen in de handen zat, resoneerde die getuigenis nog even na in mijn hoofd. En toen viel de puzzel van al deze stukjes voor mij in elkaar. Het kwartje viel:

De dood of de gladiolen!

De dood

Ik weet niet hoe het jou vergaat maar ik kan behoorlijk onrustig worden door wat er op het wereldtoneel gebeurd. Het lijkt wel alsof het kwaad en de dood de touwtjes in handen hebben. Om moedeloos van te worden. Maar als we eerlijk zijn, het zit ook in onszelf. Jezus liet het al heel gevoelig weten door te zeggen: “Wie zonder zonde is werpt de eerste steen”. Zelfs als we Jezus willen volgen dwalen we maar al te vaak af, raken we vermoeid of hebben we tegenslag te verduren. Moeten we dan net als de Emmaüsgangers het opgeven?

De gladiolen

De gladiool staat voor strijd, kracht, overwinning en trots. Die betekenis is ontstaan in de Romeinse tijd. Gladiatoren vochten toen letterlijk om de dood of de gladiolen: De dood of de overwinning. Als een gladiator won, werd hij bedolven onder de gladiolen.

De dood of de gladiolen? Tot Goede vrijdag bleef dat een nog onbeantwoorde vraag. Maar met de  dood en opstanding van Jezus is deze vraag beantwoord. In tegenstelling tot ons was Jezus wel zonder zonde. En door de dood en opstanding van Jezus is de dood de grote verliezer geworden. Het is de gladiolen geworden: De overwinning is behaald door Jezus!

De eindstreep

We hoeven dus niet op te geven, we kunnen nu kijken naar Jezus de overwinnaar. Om het met de woorden van de brief aan de Hebreeën te zeggen:

“Nu wij door zo’n menigte geloofsgetuigen omringd zijn, moeten ook wij elke last van ons afwerpen, evenals de zonde waarin we steeds weer verstrikt raken, en vastberaden de wedstrijd lopen die voor ons ligt. Laten we daarbij de blik gericht houden op Jezus, de grondlegger en voltooier van ons geloof: met de vreugde voor ogen die voor Hem in het verschiet lag, heeft Hij het kruis verdragen en de schande ervan aanvaard, en heeft Hij zijn plaats ingenomen aan de rechterzijde van de troon van God.

[…]

Hef daarom uw slappe handen op, strek uw knikkende knieën, en kies rechte paden, zodat een voet die gekneusd is niet verder ontwricht raakt, maar juist geneest.”

(Hebreeën 12 vers 1-3 en 12-13)

Mocht je ooit nog eens een gladiool zien, denk dan aan de overwinning die Jezus voor jou behaald heeft, richt je oog op hem en volg hem elk klein stapje die je kunt. Of Jezus klaar staat met gladiolen, weet ik niet, maar de eindstreep ga je met Jezus zeker weten halen!

Piet van de Lagemaat